Om tien uur 's ochtends al in het café…

ProfielfotoChris Huiden April 23, 2019
226 keer bekeken 0 comments

En daar stap ik het Zeister café binnen. Zaterdag, 10 uur in de ochtend. Ik ben niet de enige. Ik word opgewacht door een personeelslid bij de ingang: eerst een formuliertje invullen voordat ik verder mag naar het cafédeel. Daar staan zeker zes vlotte vijftigers en zestigers me op te wachten.

Ze wachten op mij, én mijn espressoapparaat dat ik als een aangeschoten vogel in mijn armen draag. Zouden ze haar kunnen redden in het Repaircafé?

Een van de reparateurs, laten we hem Frits noemen, komt op me af, met één oog op mij en één oog op de patiënt. Uit zijn blik spreekt een zekere honger: dit klusje moet geklaard. Ik voel me eerlijk gezegd wel een beetje opgelaten: er komen ook mensen binnen met veel meer 'basale' apparatuur, zoals stofzuigers en strijkijzers. Apparaten die je in onze westerse wereld toch écht wel nodig hebt. Een espressoapparaat… daar kun je ook wel zonder. Mag ik hier wel zijn met mijn apparaat?

Maar ja, te laat voor dat soort morele overpeinzingen. Ik ben er nu eenmaal. En ik wil Frits niet teleurstellen… aan de slag, dus!

Zoals te doen gebruikelijk, is ook dit apparaat niet bedoeld om uit elkaar gehaald te worden door 'leken'. Gewone kruiskop- of plattebekschroevendraaiers voldoen niet om de vele schroefjes los te maken. Maar Frits is nauwelijks een leek, en het lukt hem dan ook redelijk moeiteloos om de patiënt te van de buitenkant te ontdoen. In het binnenwerk zitten hier en daar koffieresten, maar verder zien we geen vreemde zaken. Terwijl Frits zijn ontleedwerk voortzet, maak ik de onderdelen schoon die daarom vragen. Het lijkt ons, dat dát het probleem zou moeten oplossen.

Frits zet de boel weer in elkaar. Maar bij het testen gaat het fout. Dat ene palletje had eigenlijk in dat andere fliebeltje moeten passen. Hebben we niet gedaan, dus het apparaat loopt vast. Uit elkaar halen maar weer, maar dat blijkt niet eenvoudig… de boel zit écht vast.

Ik neig er al naar de moed op te geven. Maar Frits is uit ander hout gesneden: hij bedenkt een handige truc waardoor we tóch alle onderdelen weer los kunnen krijgen. Dan het palletje en het fliebeltje goed in elkaar passen, en vervolgens alles weer samenstellen. Het ding is helemaal schoon, zit weer perfect in elkaar, dus tijd voor de test! Gaat ‘ie weer koffie zetten?

Nee, dus.

Frits is er nog niet klaar mee, hij ziet nog kansen. Ik besluit dan maar om koffie voor hem te halen in het aanpalende keukentje (daar had ik wel wat eerder aan kunnen denken!). Inmiddels zie ik de eerste klanten van het Repaircafé al weer tevreden huiswaarts keren met hun opgeknapte stofzuiger, mixer en luidsprekerbox.

Frits doet een ultieme poging. Nog één keer alles uit elkaar. Hij kan dat nu al bijna blind. Ik wankel tussen twijfel en hoop. De vasthoudendheid van Frits is bewonderenswaardig, het is een prestigestrijd tussen mens en machine geworden… Wie trekt aan het laatste eind?

Het espressoapparaat wint.

Althans: het wint door te weigeren te doen waarvoor het op aarde is gezet. Wat mij betreft is het daarom een passief-agressieve nepzege. De échte winnaar is natuurlijk Frits. De man die volhoudt, die de wetten van de fabrikanten van moderne consumentenapparatuur aanvalt. Weliswaar wint de fabrikant déze slag, maar de oorlog gaat verder. Dat zie ik in Frits’ ogen.

Ik keer naar huis met een brandschoon, niet werkend espressoapparaat.

Maar ook met een nieuwe naam voor in mijn heldengalerij.

Wil je ook je kapotte apparaat een tweede leven geven? Ga naar het repaircafé! Data en locatie: http://www.rc-zeist.nl/.

Ook interessante ervaringen met het Repaircafé? Laat het hieronder weten!

Images

Comment

Twitter

0  Comments

Fields with an * are required.

 
We use CAPTCHA to prevent spam. Tick the checkbox to continue. You might be asked to select certain images

One moment ...